بس که خشکی بس که دریا بر رهست

تو به ماهی چون توانی مه سپرد

صد هزاران سر چو گوی آنجا بود

های های و های و هوی آنجا بود

تا نپنداری که راهی کوته است

شیرمردی باید این ره را شگرف

زانک ره دورست و دریا ژرف ژرف