جان او می سوخت از درد فراق

در خمار وصل چون داند نشست

عاقبت طاقت نماندش یک نفس

کار او پیوسته زاری بود و بس

گشت بی صبر و قرار از اشتیاق

در پشیمانی فروشد پادشاه

دیده پر خون کرد و سر بر خاک راه