آن دو چشم بلعجب بر روی تو

ای بسا خلقا که اندر بند کرد

حلقهاشان حلقه های موی تو

گر بهشتی نیست پس جادو چراست

عالمی را دارویی جز چشم را

بی ضیا چشمست از داروی تو

تا دل ریش مرا دست غمت