شاهی شود از فر تو زین جاه تو فرزین

گر طمع کند بوی خوش از باد صبا هیچ

هم باد صبا پرده شود پیش ریاحین

چون دست تو می سود عجب نیست که با جان

آن قوم که بودند پراکنده تر از نعش

گشتند فراهم ز سخای تو چو پروین

اصلی ست سخای تو بر آن گونه که هرگز