ته مانده این رطل که من خورده ام از تو

یک بار نباشد که نیازرده ام از تو

در حیرتم از خود که چه خوش کرده ام از تو

خواهم که حریفی چو تو خوبت بچشاند

این میوه که آلوده به زهرم لب و دندان

نوباوه شاخی ست که پرورده ام از تو

سد پرده خون گشت بر عقده غم خشک