کز غم این حادثه گر جان برم

گفت که بستند دو دستش ز کین

از فلکش آه و فغان می گذشت

وز سر دردش به زبان می گذشت :

چشم کنم دوش و مغیلان برم

از سر بیداد زدندش بسی

قاعده داد ندید از کسی