چو بر مردم کشی دارد شرابش

که با خود یاریش دمساز بیند

چو می نوشد که نقلش آورد پیش ؟

کرا بخشد ز یاران جرعه خویش ؟

که باشد تشنه تیغ چو آبش

خوش آنروزی که بزمش جای من بود

حریم وصل او ماوای من بود