خوش آنروزی که بزمش جای من بود

کرا بخشد ز یاران جرعه خویش ؟

چو بر مردم کشی دارد شرابش

که باشد تشنه تیغ چو آبش

حریم وصل او ماوای من بود

به غیر از من نبودش همزبانی

نمی بودیم دور از هم زمانی