به خمر دین چو تو خر، مست گشته ای شاید

رسول را، ز دل پاک صاحب الغاریم

ز علم بهره ما گندم است و بهر تو کاه

گمان مبر که چو تو ماستور و که خواریم

که خویشتن بکشیم از تو ما که هشیاریم

ز بهر تو که همی خویشتن هلاک کنی

به بی هشی، همگان روز و شب به تیماریم