چرا که فکرت ایام را همی نسزی

جهان ما سگ شوخست، مر ترا بگزد

هر آینه تو مر او را نگیری و نگزی

مدار دل متفکر به فتنه ایام

مپیچ زلفک معشوق خویش برتن خویش

چرا که منت گمانی برم که کرم قزی

بیار باده کجا بهترست باده هنوز