که زدینار در آویخت کسی چند پری

باز برگرد به بستان در چون کبک دری

تا کجا بیش بود نرگس خوشبوی طری

که به چشم تو چنان آید، چون درنگری

هرچه بشکفته بود پاک بکن باک مدار

گذری گیر از آن پس به سوی لاله ستان

طوطیان بین همه منقار به پرخفته ستان