ور خاربنی بیند در دشت بترسد

هر چشم یکی چشمه و هر مویی ماریست

بدخواه تو چون ناژ ببیند بهراسد

پندارد کان از پی او ساخته داریست

گوید مگر آن خار ز خیل تو سواریست

ور ذره به چشم آیدش آسیمه بماند

گوید مگر آن از تک اسب تو غباریست