از تظلم کاین چه بیداد است باز

شایدم کالماس بارد چشم از آنک

بند بر من کوه پولاد است باز

شد زبانم موی و شد مویم زبان

سینه من کآسمان در خون اوست

از خرابی محنت آباد است باز

از مژه در آتشین آبم که دل