آن می که وعده کرد ز دستش مزیده ام

وین مرکب سرای بقا را به رغم خصم

جل درکشیده پیش در او کشیده ام

گاهی لبش گزیده و گاهی به یاد او

خود نام من ز خاطر من رفته بود پاک

خاقانی آن زمان ز زبانش شنیده ام

در جمله دیدم آنچه ز عشاق کس ندید