دل کو محفه دار امید است نزد اوست

تا می برم سجود سپاس از در سخاش

بارانی ز آفتاب کنم نز گلیم مصر

کز میغ تر هواست همه کشور سخاش

تا چون کشد محفه ناز استر سخاش

پای دلم برون نشد از خط مهر او

نی مهره امید من از ششدر سخاش