پای دلم برون نشد از خط مهر او

کز میغ تر هواست همه کشور سخاش

دل کو محفه دار امید است نزد اوست

تا چون کشد محفه ناز استر سخاش

نی مهره امید من از ششدر سخاش

گر داشت یک مهم به عزیزی چو روز عید

شد چون هلال شهره ز من پیکر سخاش