نی مهره امید من از ششدر سخاش

دل کو محفه دار امید است نزد اوست

تا چون کشد محفه ناز استر سخاش

پای دلم برون نشد از خط مهر او

گر داشت یک مهم به عزیزی چو روز عید

شد چون هلال شهره ز من پیکر سخاش

گر کعب مامه آب نخورد و به تشنه داد