تا چون کشد محفه ناز استر سخاش

بارانی ز آفتاب کنم نز گلیم مصر

کز میغ تر هواست همه کشور سخاش

دل کو محفه دار امید است نزد اوست

پای دلم برون نشد از خط مهر او

نی مهره امید من از ششدر سخاش

گر داشت یک مهم به عزیزی چو روز عید