شد چون هلال شهره ز من پیکر سخاش

پای دلم برون نشد از خط مهر او

نی مهره امید من از ششدر سخاش

گر داشت یک مهم به عزیزی چو روز عید

گر کعب مامه آب نخورد و به تشنه داد

مشهورتر ز دجله شد آبشخور سخاش

ور حاتم اسبی از پی طفل و زنی بکشت