روز به پروار بود فربه از آن شد چنین

غالیه سای است باد بر صدف بوستان

کرد قباهای گل خشتک زرین پدید

کرد علم های روز پرچم شب را نهان

شب تن بیمار داشت لاغر ازین شد چنان

عکس شکوفه ز شاخ بر لب آب اوفتاد

راست چو قوس قزح برگذر کهکشان