از پس زر اختران کامده بر محک شب

کرده به جور جو جوت هم به جوال او دری

در ده از آن چکیده خون ز آبله تن رزان

کبله رخ فلک، برد عروس خاوری

رفت سیاهی از محک، ماند سپید پیکری

تیره شد آب اختران ز آتش روز و می کند

بر درجات خط جام آب چو آتش اختری