رفت سیاهی از محک، ماند سپید پیکری

در ده از آن چکیده خون ز آبله تن رزان

کبله رخ فلک، برد عروس خاوری

از پس زر اختران کامده بر محک شب

تیره شد آب اختران ز آتش روز و می کند

بر درجات خط جام آب چو آتش اختری

چرخ کبود جامه بین ریخته اشک ها ز رخ