چون ابر همی گرید دریا ز سخای او

هم ز آهن تیغ او دیوار کشد عدلش

گل زآتش ظالم خو نالید به درگاهش

از کین گل آتش را بر خار کشد عدلش

کان می کشد از دریا کز نار کشد عدلش

جودش چو کند غارت دریای یتیم آور

آخر نه یتیمان را تیمار کشد عدلش