حال من در دست مجلس داستان است از غمت

آنکه از عشقت زر افشاند ندانم کیست آن

این که خاقانی است دانم جان فشان است از غمت

هم نبخشودی دلت گر باخبر بودی از آنک

آنگه گر برهان زردشتی نمایم بس بود

مدح این استاد من، دین من و استاد من

کلک او قصر مکارم می طرازد هر زمان