این که خاقانی است دانم جان فشان است از غمت

از لبت چون بوسه خواهم کز پی آن لب مرا

آنچه اندر کیسه باید بر رخان است از غمت

آنکه از عشقت زر افشاند ندانم کیست آن

هم نبخشودی دلت گر باخبر بودی از آنک

حال من در دست مجلس داستان است از غمت

آنگه گر برهان زردشتی نمایم بس بود