هم نبخشودی دلت گر باخبر بودی از آنک

آنچه اندر کیسه باید بر رخان است از غمت

آنکه از عشقت زر افشاند ندانم کیست آن

این که خاقانی است دانم جان فشان است از غمت

حال من در دست مجلس داستان است از غمت

آنگه گر برهان زردشتی نمایم بس بود

مدح این استاد من، دین من و استاد من