رفت و راه آستان صدر ایران درگرفت

گفتی ای خاقانی از غرقاب غم چون می رهی

چون رهم کز پای من تا سر به طوفان درگرفت

دل که از درگاه تو محروم شد محروم وار

سروری کز روی نسبت وز عروسان صفا

هم پسر عم من است امروز و هم داماد من

خاک پایت دیده ها را روشنایی می دهد