پیران روزگار سپرها بیفکنند

تا در بهار دولت او می کند چرا

ای کودکی که قدر تو کیوان پیر شد

بخت جوان چو دایه همی پرورد ترا

در صف عزم چون بکشی خنجردها

گویا به لفظ فهم تو آمد زبان عقل

بینا به نور رای تو شد دیده ذکا