هست این دو دیده گویی از خون دو ناودان

آکنده دل چو نار ز تیمار و هر دو رخ

گشته چو نار کفته ز اشک چو ناردان

تا مر مرا دو حلقه بنده است بر دو پای

بندم همی چه باید کامروز مرمرا

بسته شود دو پای به یک تار ریسمان

چون تار پرنیان تنم از لاغری و من