هر شام و چاشت باشم در یوبه دونان

رفتن مرا ز بند به زانوست یا به دست

خفتن چو حلقه هاش نگون است یا ستان

در یک درم ز زندان با آهنی سه من

سکباجم آرزو کند و نیست آتشی

جز چهره ای به زردی مانند زعفران

نی نی نه راست گفتم کز ابر جود تو