آرم زبان به شکر و ثنای تو در دهان

چون شکر من تو نشنوی از هیچ شکر گو

چون مدح من تو نشنوی از هیچ مدح خوان

تا در دهان زبان بودم در زبان مرا

و آن گه که بی ثنای تو باشد زبان من

اندر جهان چه فایده دارد مرا زبان؟

ای باد نوبهاری ای مشکبوی باد