گویم به تن همی که غنی گردی

درمانده نیاز؟ تو نپسندی

کارم ببست چون که بنگشایی

جانم گسست چون که نپیوندی

بپذیر پند اگر ز در پندی

زانچ از دو دیده بر رخ بفشاندی

وانچ از دو رخ ز دیده فرو راندی