زانچ از دو دیده بر رخ بفشاندی

جانم گسست چون که نپیوندی

گویم به تن همی که غنی گردی

بپذیر پند اگر ز در پندی

وانچ از دو رخ ز دیده فرو راندی

فردا مگر ز من بنیابی تو

امروز آن چه یافتی از من دی