وانچ از دو رخ ز دیده فرو راندی

گویم به تن همی که غنی گردی

بپذیر پند اگر ز در پندی

زانچ از دو دیده بر رخ بفشاندی

فردا مگر ز من بنیابی تو

امروز آن چه یافتی از من دی

ای آن که از سما مه و خورشیدی