بپذیر پند اگر ز در پندی

کارم ببست چون که بنگشایی

جانم گسست چون که نپیوندی

گویم به تن همی که غنی گردی

زانچ از دو دیده بر رخ بفشاندی

وانچ از دو رخ ز دیده فرو راندی

فردا مگر ز من بنیابی تو