در رکاب کمترین شاگرد سگبان می رود

گفتم از بی آبی چشم زمانه ست این مگر

پیشت آب من کنون تیره به دستان می رود

دل کدامی سگ بود جایی که صد جان عزیز

در تماشاگاه زلفش از پی ترتیب حسن

باد با فرمان روایی هم به فرمان می رود

باد باری زلف او را چون به فرمان شد چنین