آسمان پای سپر گشته زمین دست گرای

آنکه پیش گره ابروی باسش به مثل

نام که زهره ندارد که برد کاه ربای

بر سر جمع بگویید که ای قدر ترا

مانده از سیلی جاهت سر چرخ اندر پیش

گشته از طعنه حلمت دل خاک اندروای

خشک سال کرم از ابر کفت یافته نم