تا نبودی چون منش باری شکایت گستری

روزگار این جنس با من بس که دارد قصدها

آن چنان بی رحمتی نامهربانی کافری

هم توانستی گرم شاکر ترک زین داشتی

تا صبا از سر جهان را هر بهاری بی دریغ

در کنار دایه گردون نهد چون دلبری

بی دریغت باد ملک اندر کنار خسروی