هم توانستی گرم شاکر ترک زین داشتی

مانده ام در قعر دریای عنا چون لنگری

روزگار این جنس با من بس که دارد قصدها

آن چنان بی رحمتی نامهربانی کافری

تا نبودی چون منش باری شکایت گستری

تا صبا از سر جهان را هر بهاری بی دریغ

در کنار دایه گردون نهد چون دلبری