مانده ام در قعر دریای عنا چون لنگری

هستمی از بس که سر بر آستانت سودمی

چون دگر ابنای جنس خویش اکنون سروری

لیکن از بس قصد این ناقص عنایت روزگار

روزگار این جنس با من بس که دارد قصدها

آن چنان بی رحمتی نامهربانی کافری

هم توانستی گرم شاکر ترک زین داشتی