آن چنان بی رحمتی نامهربانی کافری

لیکن از بس قصد این ناقص عنایت روزگار

مانده ام در قعر دریای عنا چون لنگری

روزگار این جنس با من بس که دارد قصدها

هم توانستی گرم شاکر ترک زین داشتی

تا نبودی چون منش باری شکایت گستری

تا صبا از سر جهان را هر بهاری بی دریغ