آنکه روزی گر چمان اندر چمن رفتی برش

چون توان پوشیدن این آب ز سر بگذشته را؟

جان شیرین منست آن لب، بهل تا می کشد

در غم روی خود این فرهاد مجنون گشته را

باغبان از سرزنش می کشت سرو کشته را

خال او حال مرا برهم زد و خونم بریخت

با که گویم حال این خال به خون آغشته را؟