خال او حال مرا برهم زد و خونم بریخت

در غم روی خود این فرهاد مجنون گشته را

آنکه روزی گر چمان اندر چمن رفتی برش

باغبان از سرزنش می کشت سرو کشته را

با که گویم حال این خال به خون آغشته را؟

آسمان برنامه عمرم نبشتست این قضا

در نمی شاید نوشتن نامه بنوشته را