چون عشق سخت گردد دل کژ کند روایت

عقلم به عشق او، چون رخصت بداد، گفتم

روزی به سر در آیم زین عقل بی کفایت

دل وصف او به نیکی کردی همیشه، آری

بی غم کجا توان بود؟ آسوده کی توان شد؟

نی زین طرف تحمل، نی زان جهت عنایت

در عشق او صبوری دل باز داد ما را