من در بلای هجر او زانم بتر کز هر طرف

جوری که آن بت می کند بی اختیاری میبرد

چندیست تا بر روی او آشفته گشته این چنین

نه سر به جایی می کشد، نه ره به کاری می برد

گویند: می چیند گلی، یا رنج خاری می برد

با دل بسی گفتم، کزو بگسل، چو نشیند این سخن

من نیز هم بگذاشتم تا: روزگاری می برد