اگر چه طفلی و خود را نهی به نادانی

ولی چو بوسه بخواهم کناردانی کرد

ستم که بر دل من کرده ای، عجب دارم

که گر به یاد تو آرم شمار دانی کرد

هنوز چاره چون من هزار دانی کرد

نگار چهره بپوشی ز اوحدی، لیکن

به خون دیده رخش را نگار دانی کرد