گر چه دلیلیم نیست در شب تاریک هجر

بار غمش را دلم بی جگری می کشد

آن بر و آن دوش را هم به کنار آورم

گر چه به ناز از برم دوش و بری می کشد

می روم این راه، کو هم به دری می کشد

سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و او

دم بدم آن تیر هم بر سپری می کشد