چشمم به خونش رنگ زد، چون روی من بی رنگ شد

از بس که کردم سرزنش دل را به یاد آوردنش

بیچاره از سرکوب پر حیران و گیج و دنگ شد

جام دلم بر سنگ زد، چون بر دو زلفش چنگ زد

دارم خیال او به شب، زان باده رنگین لب

جانم چو زنگی در طرب، زان باده چون زنگ شد

ای اوحدی، عیبش مکن، گر دل پریشانی کند