بر تن چون گل همی پوشیده مشکین زلف، یعنی

گر چو سنگ از پای او سرباز گیرم سنگسارم

خون من می ریخت همچون آب حوض آن ماه و دیگر

گرد پای حوض می کشت این دل مجروح زارم

خرمنی گل در میان توده مشک تتارم

ناخنش در خون خود می دیدم و در ناخن خود

آن قدر قوت نمی دیدم که پشت خود بخارم