خرمنی گل در میان توده مشک تتارم

خون من می ریخت همچون آب حوض آن ماه و دیگر

گرد پای حوض می کشت این دل مجروح زارم

بر تن چون گل همی پوشیده مشکین زلف، یعنی

ناخنش در خون خود می دیدم و در ناخن خود

آن قدر قوت نمی دیدم که پشت خود بخارم

بر سر من آب می کردند و می گفتم: رها کن